El cristal con que se mira!
Vorige week zag ik een foto van een aardondergang: de aarde die achter de maan verdwijnt. Het beeld raakte me. Het ontroerde me door de schoonheid, maar stemde me tegelijkertijd treurig door de metafoor erachter. Welke emotie het hardst binnenkomt, hangt maar net af van hoe ik me voel. In een goede bui zie ik een prachtige, kleine wereld in de grote ruimte waar we samen op mogen wonen. Maar ben ik neerslachtig, dan zie ik toch vooral de verkeerde afslag die we als mensheid nemen.
Het hangt er dus allemaal vanaf welk perspectief je hebt. Hoe voel je je, wat is je eigen rol in het geheel, dat soort dingen. En dat deed me dan weer denken aan een verhaal dat ik ooit eens In de klas gelezen heb: “Genesis and Catastrophe” van Roald Dahl. Het gaat over een gezin in het begin van de vorige eeuw. Een man en een vrouw hebben een kind gekregen, en daar gaat het niet helemaal goed mee. De dokter is erbij, en de man en de vrouw praten over hoe verschrikkelijk het zou zijn als het kind overleed. Ze zijn al eerder kinderen verloren vlak na de geboorte, en deze klap zou er één te veel zijn. Het verhaal is hartstikke goed geschreven. Je voelt echt de wanhoop van de vrouw en de ingehouden woede van de man. Je hoopt echt voor ze dat dit kind het overleeft. Als dit goed komt is nog hoop voor de wereld! Dan komt de dokter binnen met fantastisch nieuws. “Het gaat goed, hij komt er helemaal bovenop!” Je ziet dan heel de klas blij kijken, en dat duurt tot ze de laatste zin van het verhaal lezen. “Van harte gefeliciteerd. U heeft een gezonde zoon meneer en mevrouw Hitler.”
Alles is perspectief.
In Afrika loopt een gazelle nietsvermoedend over de vlakte. Het is warm, het is droog, en er is weinig meer te eten. Zij heeft geluk. Gisteravond kwam ze een verborgen poeltje tegen waar nog gras groeide, en haar buik is vol. Loom loopt ze door de middagzon, heel even niet op haar hoede. Ze hoort niets, maar voelt de tanden die haar vastpakken en op de grond gooien. Even later voelt ze nog de nagels waarmee de leeuwin haar buik openrijt.
In Afrika kruipt een leeuwin voorzichtig door de vlakte. Ze heeft 4 welpjes, en ze heeft al dagen geen fatsoenlijke prooi meer kunnen vangen. Haar kinderen hebben honger, en ze is wanhopig. Plotseling ziet ze een gazelle nietsvermoedend langslopen. De wind staat goed, gelukkig, en voor de gazelle het in de gaten heeft, zit ze er al op. Ze bijt zich vast, en gooit haar prooi op de grond. Met haar krachtige klauwen rijt ze de buik open. In de verte hoort ze haar jongen al op de geur van eten afkomen.
Alles is perspectief.
Een vluchteling komt na een verschrikkelijke reis aan bij de grens. Het is avond, en hij heeft uren zitten kijken tot de wacht gewisseld wordt. Hij heeft gehoord dat dat het beste moment is. De vertrekkende grenswachters zijn niet meer zo alert, en de nieuwe nog niet helemaal bij de les. Als hij gepraat hoort en schaduwen ziet die hem vertellen dat zijn moment nu of nooit is, waagt hij zijn kans. Hij heeft de oorlog die hem zijn gezin kostte achter zich gelaten in de hoop weer een mens te kunnen worden, dit is de laatste stap die hem een betere toekomst kan bezorgen. Hij sluipt naar het prikkeldraad en knipt voorzichtig de onderste draad door. Gelukkig, het blijft stil, en hij heeft net genoeg ruimte. Hij schuift onder de akelig scherpe punten door en staat op, en kijkt in een op hem gericht geweer en het gezicht van een gemeen lachende grenswacht.
Een grenswachter begint zijn dienst bij de grenspost waar hij verantwoordelijk voor is. Hij heeft niet het makkelijkste beroep, en de verantwoordelijkheid drukt zwaar op hem. Er komen hoe langer hoe meer vluchtelingen naar zijn land, en de grens is letterlijk en figuurlijk bereikt. Nog meer maakt het voor iedereen moeilijker. Een deel van de bevolking heeft er genoeg van, en de vluchtelingen die er al zijn worden met de nek aangekeken. De situatie wordt onhoudbaar. Hoe moeilijk en persoonlijk tragisch hun verhaal ook is, het kan niet anders. Alles tegenhouden gaat niet, maar mensen die illegaal het land binnen willen komen moeten opgepakt en teruggestuurd worden. Hij stapt uit zijn auto en praat met zijn collega’s. Hij is alert, want hij weet dat onder de vluchtelingen het verhaal gaat dat dit het beste moment is. Uit zijn ooghoeken ziet hij een schaduw bij het hek. Onder de dekking van de invallende duisternis loopt hij zachtjes naar de plek waar hij iets zag. Hij is op tijd! Voor de man helemaal onder het hek door is heeft hij hem al onder schot..
Alles is perspectief.
Een politicus is lid van een kleine lokale partij. Al jaren vecht hij tegen de bierkaai en een oneerlijke wethouder. Tegen het einde van de bestuursperiode denkt hij genoeg aanknopingspunten te hebben om de wethouder figuurlijk op te knopen, en hij zet het proces voorzichtig in gang. Een onderzoek naar de integriteit wordt overwogen, moties van wantrouwen of afkeuring worden voorbereid, en er worden medestanders gezocht en gevonden om de politiek van een oneerlijk mens te verlossen. De man is trots op zichzelf. Hij is recht door zee, hij staat voor wat goed is, hij maakt de politiek eerlijker en betrouwbaarder..
Een politicus is lid van een kleine lokale partij. Al jaren vecht hij tegen de bierkaai en een oneerlijke wethouder. Tegen het einde van de bestuursperiode denkt hij genoeg aanknopingspunten te hebben om de wethouder figuurlijk op te knopen, en hij zet het proces voorzichtig in gang. Een onderzoek naar de integriteit wordt overwogen, moties van wantrouwen of afkeuring worden voorbereid, en er worden medestanders gezocht en gevonden om de politiek van een oneerlijk mens te verlossen. De man is trots op zichzelf. Hij is recht door zee, hij staat voor wat goed is, hij maakt de politiek eerlijker en betrouwbaarder. Maar dan winnen zijn partij en de partij van de wethouder fors bij de verkiezingen, en de man en zijn partij krijgen een plaats in de coalitie aangeboden. Waar hij eerst keihard oordeelde, blijken zijn "principes" nu wat minder belangrijk. Daar kan hij de idealen van de partij waarmaken, daar kan hij meer bereiken dan aan de zijlijn, en wat maakt het eigenlijk uit dat hij dan moet werken met een oneerlijk mens.. Ach, dat is het spel dat politiek heet!
Alles is perspectief.
Als je op de aarde staat zie je een maanondergang, sta je op de maan zie je een aardondergang..
Alles is perspectief.
Y es que en el mundo traidor
nada hay verdad ni mentira:
todo es según el color
del cristal con que se mira