Het Plaskruis..
Een paar weken geleden ben ik met vrienden naar een optreden van tributebands geweest. Afgezien van het feit dat het geluid helemaal K was, was de avond op zich fantastisch. Leuke bands, lekker druk, volop barruimte om de zeer noodzakelijke biertjes te scoren. Kortom, alle ingrediënten waren aanwezig om er een succes van te maken.
Nou is een avond met 4 tributes leuk, maar ook lang. En dus voorzien van veel bier. Wat naar binnen gaat moet helaas ook weer naar buiten. Voor mij, volledig prostaatloze Frank, is dat stukje nog een beetje oefenen. Ik was altijd buitengewoon trots op mijn vermogen heel lang door te gaan met een volle blaas, maar met het vertrek van mijn biologische rem op de deur is er helaas weinig overgebleven van dat trotse mannenfeitje. Na 4 of 5 biertjes doet mijn eigenwijze afzien van bekkenbodemfysio zich pijnlijk voelen. Ik zoek dan met aangetrokken 'van alles'-spieren naar de toiletten.
Bij de meeste concerten waar ik naartoe ga, betekent dat dan aansluiten in de pisrij. Daarbij zie je meerdere mannen vertwijfeld om zich heen kijken of er echt niet aan deze krachtproef te ontkomen is. Ook op deze avond verwachtte ik dat. Maar omdat de Breeparkhal in Breda niet gebouwd is om mensen op deze manier te faciliteren, hadden de organisatoren een kunstje afgekeken van grote festivals. Lange rijen plaskruizen stonden netjes in het gelid opgesteld, en het waren er veel, niet normaal. Ik schat in dat er zo'n 30 stonden. Maal 4 is dus 120 pissende mannen tegelijkertijd! Daar valt bijna niet tegenop te drinken: 30 x 500 liter urine, daar kan je nog eens een stikstofcrisis mee voorkomen.
Nou moet je je de ervaring niet al te luxe voorstellen. De plaskruizen staan op pallets, met tussen de kruizen plastic loopmatten die je de tocht naar het aftappen van je wijwater mooi egaal moeten laten afleggen. En daar zit dan een klein addertje onder het gras. De eerste keer dat ik ging werkte het systeem tadeloos, maar als je eenmaal op jouw kwadrant van het plaskruis staat, blijkt de onderkant niet nieuw meer, maar wel bol. Met volle handen je evenwicht zoekend mag je dan je blaas legen in het kruis. Met de nodige acrobatiek blijft het dan toch nog wel prima mogelijk de niet-aanwezige bril van boven tot onder nat te sproeien. Zo kan elke fatsoenlijke man na het afschudden zich met een voldaan gevoel aan zijn mannelijke plicht voldaan voelen, zonder enige verdere schaamte.
Hoe later op de avond, hoe ingewikkelder dan weer wel. Verschillende gewichten in het kruis, verschillende gewichten óp het kruis, en een rechtevenredig toenemende kruisvolheid als functie van de steeds vaker herhaalde kruisleegheid van de in toenemende mate meer wiebelende bezoekers. Dit alles maakte het bezoek tegen het einde van de avond bijna een circusact. Maar dat was niet het ergste...
Wij mannen zijn a) gewoontedieren, b) niet in staat grote hoeveelheden vocht voor langere periodes in onze blazen vast te houden, en c) lui. Tijdens mijn laatste bezoek waren de voorste twee rijen afgezet met rood-wit gevaren-plastic-tape-spul, je kent het wel. Verrast keek ik naar de tape, en niet naar mijn voeten. Dat was fout!
De totale capaciteit mag dan ruim voldoende geweest zijn, de eerste kruizen zaten aan hun taks. En anders dan wij konden zij niet naar achteren lopen om een leeg kruis te zoeken. Na 500 liter afgetapt vocht stroomde de pis alle kanten op, en werd de functie van de pallets duidelijk. En zo werd deze avond alsnog interessant, en leerde ik een belangrijke les!
"Wie blindelings een vol plaskruis begroet, keert huiswaarts met een soppende voet."
Je zou er een tegeltje van in je wc moeten hangen!