Krijg de..
kanker. Tja, dat is makkelijker gedaan dan gezegd.. Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat is, eigenlijk nooit gedacht dat het mij zou overkomen, maar dat deed het wel.
Het is vreemd hoe dingen gaan. Ik dacht eigenlijk dat ik er klaar mee was. Ik ben, als het goed is, beter. Minder dan ik was, maar beter dan ik had kunnen zijn. Dat is fijn, maar het laat ook een heel vreemd gat vallen in wat ik dan nu ben. Er is heel clichématig een 'voor' en een 'na'. Als je ziek wordt, word je weer beter, of niet. Het klinkt allemaal zo simpel. Maar een verkoudheid laat je achter je, versleten knieën laat je vervangen, kanker wordt een deel van je. Hoe hard je ook probeert je er niet door te laten definiëren, ook als het weg is blijft het bij je. Hoe verder het achter me ligt, hoe meer ik dat voel.
Nou is het niet zo dat ik er elke dag over nadenk. Liever niet zelfs, maar ik was van de week zelfs bijna mijn controleafspraak vergeten. Wat me wakker schudde was een kort stukje van een man die ik volg op social media. Lekker links, lekker dwars, mijn soort man, weet je wel. Hij heeft kort na mij dezelfde diagnose ontvangen: prostaatkanker. Maar waar ik er vroeg bij was, was hij te laat. Hij gaat dood. en dat raakt..
Nou ga ik ook dood, net zoals iedereen, maar mijn levensverwachting wordt niet meer beïnvloed door die k..ziekte. Die van hem wel. Hij schreef over hoe hij er niet zoveel moeite mee had, en soms wel. Hoe leven of dood eigenlijk een kwestie van geluk is, een kwestie van op tijd of te laat, en hoe zijn timing ervoor zorgde dat het muntje de verkeerde kant uit viel, en hoe dat soms moeilijk te accepteren was. Ik was op tijd, en het contrast is dan ingewikkeld. Een soort van "survivor's guilt" of zo. Leg het maar uit. Als ik niet op een morgen wakker geworden was met het idee dat ik maar eens naar de dokter moest, had zijn verhaal het mijne kunnen zijn.
Ik ben als rechtgeaard Nederlander opgegroeid met het idee dat je niet te veel over jezelf moet praten, dat je gepast introvert moet zijn, dat je naar anderen moet luisteren zonder jezelf in hun verhaal te plaatsen. Maar ik ben ook als man gewend te horen dat ik meer van mijn gevoel moet laten zien, dat ik dat te weinig doe, dat ik meer moet laten merken van wat er echt in mij gebeurt. Die twee zijn moeilijk met elkaar te verenigen, en ik zou ook niet weten hoe ik dat moet doen. Luisteren naar het verhaal van anderen is ongemakkelijk, en je wilt toch altijd ergens jezelf even invoegen om tijd te winnen, of om te relativeren, of gewoon.. Ongemak wellicht, onvermogen om echt je gevoel te laten spreken, of om te luisteren zonder meteen te vertalen wat het bij jou oproept. En ik weet dat het niet hoort, maar het is veel makkelijker dan rechtstreeks praten over mijn eigen gevoel, mijn ongefilterde emoties. Ik wil dat ook eigenlijk niet; als je die kraan openzet wordt het moeilijk te bepalen wanneer je hem weer dicht moet doen, er is altijd meer, en in te veel water kan je verdrinken. En dus schrijf ik er maar iets over, je moet toch wat.
Ik herinner me hoe ik bij mijn dokter kwam die me pijnlijk duidelijk liet voelen hoe erg het is om geholpen te worden door iemand die niet weet wie je bent. Hoe ik de molen inging en uitkwam bij een Belgische uroloog die mij niet aankeek en tegen Manon zei: ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. Hoe ik beprikt, getoucheerd, gepenetreerd, geprikt en bestudeerd werd voor duidelijk werd dat ik twee tumoren had, dat ze lokaal en niet uitgezaaid waren, en dat ik een keuze moest maken die op voorhand moeilijk leek maar ter plekke geen keuze was. Hoe ik op vakantie de definitieve uitslag en datum van mijn operatie te horen kreeg, en hoe ik het me verder niet liet raken. Ik herinner me dat ik weer een kroonjaar niet kon vieren, hoe ik bloednerveus de OK inging, daar mijn rust vond voor ik onder narcose ging en superrelaxed wakker werd. En vooral hoe het nu verleden tijd zou moeten zijn..
Maar ook herinner ik me hoe het anders kan aflopen. Hoe alles slechts een kwestie van geluk is, hoe oneerlijk het leven is, en hoe dat dan weer eerlijk is omdat dat voor iedereen geldt. Ik vertel mezelf dat het niets voorstelt, dat als je genezen bent het eigenlijk niet meer dan een stevige metaforische verkoudheid was. Het enige wat ik nu nog moet doen is dat ook geloven.
Krijg de kanker man... Dat is makkelijker dan het klinkt.