Ars longa, Vita brevis, Labor Sempiternus

 

Grappig wel, ik zit hier achter mijn lessenaar te kijken naar leerlingen die een tekst aan het maken zijn. VWO 6, en ik ga er bij deze groep van uit dat het wel goed komt. Niks nieuws, ik heb dit al honderden keren gedaan bij honderden leerlingen. En toch is er vandaag iets anders. Vandaag is de laatste dag dat ik "normaal" in dienst ben van het Dr. Moller. Vannacht om 24.00 uur ga ik met pensioen en word ik ontslagen; morgen werk ik hier met een tijdelijk contract.

Dat is best wel een apart gevoel. Ik had me ingesteld op een periode van rust om uit te zoeken hoe ik mijn tijd ging vullen, wat ik ging doen om ervoor te zorgen dat ik niet niets ging doen, en plotseling doe ik gewoon hetzelfde als wat ik al jaren doe, en nog vrijwillig ook. Ik had nee kunnen zeggen, en dat deed ik niet. Ik zei ja, en het is best wel interessant om voor mezelf te bedenken waarom dan.

Ik ging vol overtuiging naar Hanneke om te zeggen dat ik er echt klaar mee was. Ik was er ook echt klaar mee. Nog een jaar Jane Eyre, The Catcher in the Rye, Persepolis: leuk, maar waar is de uitdaging? Nog een jaar schoolleiding, vergaderingen, veranderingen die toch niet gaan werken: uitdagend, maar waar is het leuk?

Ik werk al zeven jaar langer dan ik vroeger dacht dat ik zou moeten. Totdat ik 45 werd, was mijn werkhorizon 59 jaar. Daar betaalde ik voor, en ons werd constant verteld dat die leeftijd vaststond, totdat dat niet meer zo was. Daarna werd het 65, en nu is het 67. En dan heb je ook nog het feit dat ik ziek werd halverwege 2025, en het nog maar de vraag was of ik überhaupt de pensioengerechtigde leeftijd zou halen.

Ik ben er nog, gelukkig, maar het verlies van je gezondheid is ook het verlies van veiligheid. Na een half jaar naar de buitendeur kijken is werken niet echt meer een prioriteit, en toch ga ik nog even door.

 

Erg? Nee, niet echt. Ik vind mijn werk leuk, ik vind de meeste leerlingen leuk, en moeite kost het me niet. Ik weet wat ik moet en wil vertellen, en ik weet dat het niet echt lang meer duurt. Misschien is zo'n extra jaartje wel goed, of in ieder geval zo lang als dit schooljaar voor me gaat duren.

Misschien is het gewoon een kans, een mogelijkheid om te werken aan de acceptatie dat afscheid nemen moeilijk is, en dat nog even doorgaan het uiteindelijke verlies van een groot stuk zekerheid makkelijker zal maken. Om me heen zie ik aan alle kanten dat Ars echt longa is, Vita inderdaad brevis is, en Labor als je niet uitkijkt echt sempiternus kan zijn: Het leren van het kunstje duurt lang, het leven is kort, en als je niet uitkijkt stopt het werk nooit!  

Een functie van ouder worden is dat mensen om je heen wegvallen, of in ieder geval dat dat je meer opvalt, en dat is een perspectief dat je pas echt op waarde gaat schatten als je besluit dat je werk niet sempiternus is. Er is een tijd van komen....

Wennen aan verlies, wat een gedachte.

 

The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.
Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.             E. Bisshop