Het Gastenboek


Ik zit veel op social media, té veel volgens Manon, en ze zou zomaar eens gelijk kunnen hebben. Ik gebruik het internet als een soort grote subjectieve digitale krant, waarop ik naar willekeur kan schieten en mijn ongezouten mening kan spuien. Who cares, niemand kent je, en het is een aardige manier om te kijken of mijn "mening" eigenlijk wel overeind blijft als hij aangevallen wordt. Nou gebeurt het niet vaak dat ik mijn mening moet herzien, maar dat is meer het gevolg van het volstrekte gebrek aan nuances op de socials dan een bewijs dat ik eigenlijk gewoon altijd gelijk heb. 'Ik weet het eigenlijk niet' is één van de moeilijkste zinnetjes die je kunt uitspreken als je aangevallen wordt op je mening, en dat is een feit.


Het is überhaupt sowieso hartstikke interessant om te zien hoe makkelijk mensen hun negatieve emoties in andermans gezicht gooien als er een werelddeel tussen zit. Zo ben ik al uitgemaakt voor allerlei op zich best aangename lichaamsdelen van allerlei genetische soorten en maten, er zijn mij ziektes toegewenst die ik dan ook spontaan kreeg, en ook het altijd aardige "antisemiet" of "jodenhater" is regelmatig langsgekomen. Ik probeer het wel eens, mijn mening opzij te zetten om gewoon aardig te zijn tegen iemand met wie ik het niet eens ben, maar die gewoon een hart onder de riem nodig heeft. Onlangs was er veel te doen over Ed Sheeran, en eigenlijk vind ik wat hij gedaan heeft heel fout, maar het is maar een mening. Ik kwam langs een post van iemand die opgegeven was, en na een half jaar intensieve chemo toch uitzicht op herstel had gekregen. Om dat te vieren ging ze met haar partner naar het eerste concert van Sheeran na al het gedoe. De reacties logen er niet om. Alle doden in Gaza-stad werden nog net niet op haar rekening bijgeschreven. Ik antwoordde dat ik haar veel sterkte wenste, en heel veel plezier bij het concert. Dat was dan weer heel erg fout, want nou werkte ik mee aan het uitmoorden van onschuldige Palestijnse burgers. Wat is dat toch in ons dat het ons makkelijk maakt om te schelden, maar aardig zijn moeilijk uit ons toetsenbord laat vloeien?



Een heel verhaal hè, maar het punt is dit: we zijn heel makkelijk in het geven van meningen, we zijn heel goed in het veroordelen van anderen, want afstand maakt gevoel makkelijk. Volgens mij is het trouwens niet perse iets slechts in ons dat kleine gebaren van vriendelijkheid wat moeilijker maakt dan grote gebaren van ergernis. Het is, denk ik, zoals Tim O'Brien dat noemt: The Fear of Blushing, het altijd mooie probleem van Ereutofobie. Anoniem durven we van alles, maar aardig zijn als je echte naam er onder staat is wat moeilijker. ik heb dat ook hoor, ik ben ook wat makkelijker in mijn reactie naar iemand uit Brazilië dan naar iemand om de hoek. Das toch best erg eigenlijk? Neem nou deze blog. Sinds ik er weer veel in ben gaan schrijven, krijg ik allerlei reacties op de socials, veelal lief, maar het staat eigenlijk niet in verhouding tot de hoeveelheid lezers. Nou heb ik een gastenboek, en met 2500 hits de laatste paar maanden zou je toch denken... en daar staat dus niets op. Dat laat me twijfelen! Ben ik me nou echt gewoon alleen maar aan het afschrijven? Ook leuk hoor, maar ja, mijn tere ego en zo... En dan is dat gastenboek ook nog eens de op twee na meest gelezen pagina! Blijkbaar zijn mensen wel nieuwsgierig naar wat anderen vinden, maar er staat helemaal niks op. Dat is eigenlijk best weinig, maar een blanco pagina is toch ook uitnodigend? 


ik heb trouwens geen hond, maar misschien is dat een reactie waard. 

Ben eens aardig!