Op tie mist!
S'avonds als ik naar bed ga, ga ik twijfelen. Mijn hoofd ligt op mijn kussen, en ik luister naar mijn hart. Ik ben 66 jaar oud, en mijn hart heeft tot nu toe ongeveer 2,4 miljard keer geslagen, en elke minuut komt daar wat bij. En dan denk ik soms: maar is het niet zo dat er elke minuut wat van afgaat? Je hebt uiteindelijk maar zoveel slagen die je op je totaalteller kunt zetten. Ik zou graag denken dat de meter teruggaat naar nul als ik op de 99,99 procent zit, maar zo schijnt het niet te werken. En dan denk ik aan mijn jeugd, toen mijn vader graag het grapje van "op tie mist - wat een pest tie mist" mocht vertellen. Het is natuurlijk ook maar net wat je wilt. Ik tel lekker op, of ik tel helaas af. Het ene heeft een open einde, het andere houdt op als de teller op nul staat.
Ik heb voor mijn verjaardag een tshirt laten printen. Het plaatje staat ergens in één van de verhalen hier in mijn blog. Links Frank van een paar jaar oud die opkijkt naar een dromerig voor zich uitkijkende Frank van een jaar of 19, en daarnaast Frank van 65 die ernstig terugkijkt naar die Frank van 19. Drie totaal verschillende Franken, drie totaal verschillende vormen van mist. En daar had ik nog zoveel beelden tussen kunnen zetten! Ik herinner me een zomermiddag in de Dominiale bossen. Ik zat met mijn sandalen in mijn hand op een bankje en mijn vader maakte een foto, in ieder geval denk ik dat hij dat deed. Ik was een jaar of 10, de wereld was mooi en jong! Ik herinner me de foto, de dag herinner ik me niet meer, net zo min als ik me die Frank echt herinner. Wel herinner ik me de Septembermorgen dat ik in het Jeroen Bosch ziekenhuis zat te wachten op wat komen ging. De ochtend was mooi, de dag een stuk minder. Ik was 65 en zat aan een tefeltje samen met Manon te kijken naar de zonsopgang door de ramen van de centrale hal, wachtend op mijn operatie. Ik heb daar geen foto van, ik herinner me dat gewoon.
.jpeg)
In het midden van mijn mist herinner ik me een uitwisseling met Ierland, en een scruffy Iers jochie in een wat mottig uitziend trainingspak. Hij was een jaar of 15 denk ik, en hij praatte over zijn hobby. Frank 1 en ik, Frank 2, keken elkaar een beetje verbaasd aan. Super anthousiast en in dik Iers praatte hij over zijn hobby: Fashion! Dat manneke zag er niet niet echt uit alsof hij bij Dolce en Gabbana uit de folder weggelopen was. Toen hij onze verbazing zag probeerde hij meteen uit te leggen wat zijn hobby dan wel was. Met een bovenhands werpgebaar maakte hij ons duidelijk dat zijn hobby niet mode, maar Fasshin - vissen was. Een mooi verhaal, en ik ken het alsof ik er zelf bij was. Maar er is in de loop der jaren zoveel onzin aan me voorbij gekomen dat het ook zomaar de herinnering van iemand anders kan zijn. Zo werken die dingen nou eenmaal. Maar als het een echte herinnering is, geen idee hoe oud ik was, ergens begin 50 denk ik.
En dan denk ik bij mezelf, optellen of aftellen, who cares. Vooruit kijken of achteruit kijken, het heeft allemaal niet zo heel veel zin. Fashion of Fishing, als je niet goed luistert klinkt het toch bijna hetzelfde, toch? Al die fragmenten, al die momenten die meer of minder belangrijk zijn, die meer of minder sporen in je hoofd achterlaten, voor eeuwig is het allemaal sowieso niet. En dan komt er nog wat aan, best nog veel hoop ik. Wie weet wat je je daar straks nog van herinnert, als het verhaal maar af is toch?
Ik herinner me dat ik bij een cardioloog was, ik was 30 of zo en had heel veel last van overslagen, slagen die wegbleven in het wat minder ritmisch kloppen van mijn hart. Hij keek me lachend aan, en zei op een volgens hem geruststellende toon: je moet maar zo denken, alles wat je nu mist houdt je aan het einde over. En daar maakte ik me dan best wel weer zorgen over. Het is toch niet zo dat je je ongebruikte hartslagen kunt meenemen voor de volgende keer, toch? Vanacht ben ik in Portugal, en dan tel ik weer verder, of tel ik weer af, het is maar hoe je het bekijkt. Misschien droom ik wel over vissen, dat lijkt me waarschijnlijker dan mode, maar zeker weten.....
Over een half jaartje ga ik toch echt met pensioen!